Η εκρηκτική εξέλιξη της ψηφιακής τεχνολογίας, η επικράτηση του διαδικτύου στις καθημερινές μας ανάγκες πληροφόρησης και επικοινωνίας και η εξάπλωση της χρήσης των «νέων μέσων» δεν μπορεί παρά να επηρεάζει τον τρόπο οργάνωσης και λειτουργίας του μουσείου, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο επικοινωνεί με το κοινό του. Κατ’ αρχήν, είναι προφανές ότι αμφισβητούνται οι παραδοσιακές εκθεσιακές επιλογές, καθώς δημιουργούνται νέες δυνατότητες στον τρόπο συγκρότησης και ανάπτυξης των εκθέσεων. Επιπλέον, όμως, μας αναγκάζει να επανεξετάσουμε και τον ίδιο τον κοινωνικό του ρόλο: τη θεματολογία, τις βασικές θεωρητικές αρχές και μεθοδολογικές πρακτικές, καθώς και τον τρόπο με τον οποίο μπορεί να υποστηρίξει τον παραδοσιακά αποδεκτό «εκπαιδευτικό» του ρόλο, με εναλλακτικές καινοτόμες μεθόδους.
Το μουσείο εκ των πραγμάτων οφείλει να προσδιορίσει τη νέα του θέση στα διευρυμένα επικοινωνιακά δίκτυα, στην πληθωριστική διάδοση της πληροφορίας και την συγκρότηση νέων πολιτισμικών ταυτοτήτων.
Στόχοι Μαθήματος:
Στο μάθημα εξετάζονται τα νέα δεδομένα που δημιουργούνται με την αξιοποίηση των ψηφιακών τεχνολογιών στο μουσείο. Συγκεκριμένα:
- Το θεωρητικό και μεθοδολογικό πλαίσιο αξιοποίησης των νέων τεχνολογιών
- Ο παραδοσιακός ρόλος του «αυθεντικού μουσειακού αντικείμενου» στο πλαίσιο που δημιουργεί η ψηφιακή και εικονική πραγματικότητα
- Παραδοσιακή έκθεση και ψηφιακή τεχνολογία
- Ψηφιακές τεχνολογίες και διαδραστικότητα
- Ψηφιακές τεχνολογίες και επικοινωνία
- Ψηφιακές τεχνολογίες και εκπαίδευση
- Εικονικά μουσεία
- Συγκεκριμένα παραδείγματα ψηφιακών εφαρμογών στα μουσεία